Veel onderwijs bestaat uit docenten die antwoorden geven. Beter onderwijs bestaat uit docenten die de juiste vragen stellen. Dit is een vaardigheid die je kunt leren.
Vragen stellen is een kunst. De meeste vragen in een klas zijn gesloten één antwoord, snel af, door naar de volgende. Maar de meest waardevolle vragen zijn open, uitnodigend en zetten aan tot nadenken.
Gesloten vragen ("Wat is de hoofdstad van Nederland?") testen kennis. Nuttig, maar niet uitnodigend voor diep denken.
Open vragen ("Waarom denk je dat Amsterdam de hoofdstad is geworden?") nodigen uit tot redeneren, verbanden leggen en meningen vormen.
Sokrates-vragen ("Als je zegt X, wat bedoel je dan precies?") dringen dieper door. Ze stellen aannames ter discussie en stimuleren zelfonderzoek.
Wacht 3-5 seconden na een vraag voordat je antwoord accepteert. Die stilte voelt ongemakkelijk, maar geeft leerlingen tijd om echt na te denken. Docenten die te snel doorvragen, horen alleen de snelste denker.
Gebruik 'follow-up' vragen. Als een leerling antwoordt, vraag door: "Hoe weet je dat?", "Kun je een voorbeeld geven?", "Wat denken anderen hierover?"
Richt vragen aan verschillende leerlingen, ook degenen die niet hun hand opsteken. Niet bedreigend uitnodigend. "Wat denk jij, [naam]?" communiceert dat je geïnteresseerd bent in hun gedachten.
"Wat zou jij anders doen?" Het geeft leerlingen eigenaarschap.
"Welke vraag heb jij over dit onderwerp?" Leerlingen die hun eigen vragen stellen, zijn actiever betrokken dan leerlingen die alleen jouw vragen beantwoorden.
"Als je dit aan iemand thuis moest uitleggen, hoe zou je het dan zeggen?" Dit test begrip op een andere manier dan een toets.
Goede vragen stellen is misschien wel de vaardighed die onderwijs het meest transformeert van kennisoverdracht naar denken leren.