Wat is een challenge monitor en hoe werkt het?

Bij projectonderwijs werkt een leerling weken aan een zelfgekozen challenge. In die periode moet duidelijk blijven wat hij van plan was, wat hij gedaan heeft, waar hij vastloopt en wat hij geleerd heeft. Een challenge monitor is de plek waar dat samenkomt.

Het klinkt eenvoudig, maar de uitvoering bepaalt of het werkt of niet.

Wat er in een challenge monitor hoort

Een bruikbare monitor bevat vijf dingen, en die moeten op een plek staan.

Het plan. Wat wil de leerling maken of onderzoeken, en wat is het doel.

De taken. Concrete stappen die afgevinkt kunnen worden, zodat voortgang zichtbaar is zonder dat iemand het hoeft te schatten.

Het bewijs. Bestanden, foto's, links naar wat er daadwerkelijk gemaakt is.

De reflectie. Wat ging goed, wat niet, wat zou je anders doen. Dit is ook de tekst waarin het bewijs voor kerndoelen zit.

En de begeleiding. Feedback van de coach en vakcoach, en notities die bij de challenge horen in plaats van in een los document.

Waarom snelheid het belangrijkste kenmerk is

Dit is waar de meeste systemen sneuvelen, en het wordt zwaar onderschat.

Als het invullen van de monitor te lang duurt, gaat het ten koste van de challenge zelf. Leerlingen die eerst een half uur administratie moeten doen, beginnen aan hun project met minder energie dan waarmee ze eraan wilden beginnen. Een leerling verwoordde het in een test van LEO precies zo: bij het vorige systeem was hij zo lang bezig met de monitor invullen dat hij daarna geen zin meer had in de challenge.

Dat is geen luxeprobleem. Het is het verschil tussen een instrument dat leren ondersteunt en een instrument dat leren afremt.

Een goede monitor slaat op terwijl je typt, laadt in een seconde, en vraagt nooit twee keer om dezelfde informatie.

Hoe de monitor in LEO werkt

In LEO is de Challenge Monitor het centrale scherm. Per challenge staan daar de taken, de bestanden, de feedback en de gekoppelde kerndoelen bij elkaar.

Taken vink je af op een takenbord. Er is daarnaast een apart planbord met de kolommen To Do, In Progress en Done, waar je taakkaarten tussen kolommen sleept om de status te wijzigen.

Feedback van de coach verschijnt als kaartje met datum en naam. De leerling ziet dat via een berichticoon, met een rood bolletje zolang het ongelezen is. Coaches kunnen feedback bewerken of verwijderen.

Kerndoelen koppel je via leergebied, kerndoel en subdoel. Klik je op een gekoppeld kerndoel, dan verschijnt de officiele omschrijving.

En coaches kunnen met twee icoontjes wisselen tussen coachweergave en leerlingweergave. Dat klinkt klein, maar het voorkomt de klassieke fout waarbij een coach denkt dat iets duidelijk is terwijl de leerling een heel ander scherm ziet.

De analysekant

Naast de monitor zelf staat voor coaches een analysepaneel. Daar staan tegels met het totaal aantal challenges, hoeveel er lopen, hoeveel afgerond zijn, de gemiddelde voortgang en het aantal gedane taken.

Daaronder staat de doelbereiking: hoe vaak een doel wel en niet bereikt is, met de laatste drie redenen erbij. Die redenen zijn vaak waardevoller dan het aantal, omdat ze het patroon laten zien.

En er staat de kerndoeldekking per vakcategorie als spinnenweb en staafdiagram, waarin je kunt doorklikken naar de onderliggende kerndoelen en subdoelen.

Waar het misgaat

Drie fouten kom je steeds tegen.

De monitor als verantwoordingsformulier ontwerpen in plaats van als werkinstrument. Dan vult de leerling hem in voor de coach, niet voor zichzelf, en verliest hij zijn waarde.

Te veel verplichte velden. Elk verplicht veld dat niet direct nut heeft, verlaagt de kans dat de rest zorgvuldig wordt ingevuld.

En reflectie als afsluiting behandelen in plaats van als onderdeel van het proces. Reflectie die pas aan het eind gebeurt is een reconstructie achteraf, en daarmee veel minder bruikbaar, ook voor het koppelen van kerndoelen.

Kort samengevat

Een challenge monitor is geen administratiesysteem met een vriendelijke naam. Het is de werkplek van de leerling, waar de coach over de schouder meekijkt. Als het zo aanvoelt, wordt hij gebruikt. Als het aanvoelt als een formulier, niet.